Μάσκες. Μία ταινία μικρού μήκους που αγάπησα.

Άκρως δημιουργικό ήταν το τελευταίο 6μηνό. Έβαλα την σκέψη, αυτό που με προβληματίζει και στα πλαίσια μιας εργασίας δημιούργησα την ταινία μικρού μήκους Μάσκες. Η ταινία πραγματεύεται τον καθημερινό ρόλο που παίζει ο καθένας στην ζωή του. Το προσωπείο που χρησιμοποιεί για να κρύβει τον εαυτό του. Τον ευθραστό πολλές φορές εαυτό του. Μία μουντή καθημερινότητα που έρχεται να ταράξει η αλήθεια. Είναι η πρώτη μου προσπάθεια σε ταινία οπότε ελπίζω να σας αρέσει. Θα σας την παραθέσω παρακάτω.

Σε έναν κόσμο, όχι πολύ μακριά από τον δικό μας, υπάρχουν άνθρωποι που φορούν μάσκες. Καθημερινά, αδιάκοπα χωρίς να αντιλαμβάνονται τι έχει συμβεί. Δουλεύουν, παλεύουν και «ζουν» τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουν να αντιδράσουν. Τι γίνεται όμως όταν κάτι πολύ όμορφο και συνάμα σοκαριστικό συμβαίνει; Ο ήρωας μας θα πετάξει την μάσκα για να κυνηγήσει τα όνειρα του ή θα μείνει πάντα δέσμιος μιας ζωής χωρίς ενδιαφέρον; 

Μουσικά Κομμάτια

• Νατάσσα Μποφίλιου -- Ο Γλάρος

• Alan Silvestri - Forrest Gump theme

12:51 Ρίσκο

Καλησπέρα. Περίεργη καλησπέρα. Μια καλησπέρα για όλους εμάς που πικραθήκαμε αυτό το καλοκαίρι. Πολλά πράγματα αλλάζουν. Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος λέει ο σοφός λαός μας και δεν φαίνεται να έχει άδικο. Πολλά πράγματα τελειώνουν και άλλα αρχίζουν. Πονάμε και πέφτουμε κάτω αλλά κάτι μυστήριο μας σηκώνει και μας λέει συνέχισε. Συνέχισε και κάνε κάτι για την ζωή που έχεις. Εκμεταλλεύσου την και πήγαινε την στα άκρα. Μόνο έτσι αξίζει να την ζεις. Να μην χάνεις και να μην συμβιβάζεσαι ούτε λεπτό. Κανείς δεν λέει πως είναι εύκολο αλλά αν δεν χαμογελάσεις στην ζωή λίγο δεν πρόκειται να γίνει κάτι. Κάπου εδώ μπαίνει ο παράγοντας ρίσκο. Κατά πόσο ρισκάρουμε στην ζωή μας; Ιδού η απορία. Ρισκάρουμε και βάζουμε άτομα στην ζωή μας. Τι γίνεται όταν μένεις μόνος; Όταν δεν έχεις τίποτα να βασιστείς και να πιστέψεις; Εκεί φίλε μου δεν ξέρω τι ακριβώς κάνεις. Υποθέτω πως συνεχίζεις να ρισκάρεις. Μοιάζει σαν το καζίνο. Μπορεί να απογοητεύεσαι όταν η μπίλια δεν πέφτει στο χρώμα σου αλλά πάντα πιστεύεις ότι η τύχη θα στα φέρει καλά. Συνεχίζεις να χαλάς τις μάρκες σου. Όμως η ερώτηση είναι οι μάρκες της ζωής τελειώνουν ποτέ ή θα ρισκάρουμε και θα συνεχίζουμε να ρισκάρουμε μέχρι να τελειώσει η ζωή μας; Πότε θα δικαιωθούμε για την προσπάθεια μας και πότε θα ανταμειφθούμε; Όλα φθείρονται και σε όλα επέρχεται ο θάνατος και το τέλος. Ένας μικρός θάνατος που ίσως να γεννά ζωή. Όρεξη για συνέχεια. Όπως πολύ εύστοχα είπε μία φίλη ακόμα και αν η ταινία είναι μάπα θέλεις να δεις πως θα καταλήξει. Έτσι και εμείς έχουμε την περιέργεια να δούμε που θα μας οδηγήσει η ζωή και τα ρίσκα μας. Μερικές φορές εύχομαι όλα να μην ήταν ρευστά. Να ήταν σταθερά και τίποτα να μην τα κλόνιζε. Αλλά δυστυχώς δεν πραγματοποιούνται όλες οι ευχές μας. Αν αυτή η ευχή έβγαινε αληθινή τότε το έργο δεν θα είχε πλοκή και θα βαριόμασταν. Χωρίς πλοκή δεν υπάρχει ενδιαφέρον και χωρίς ενδιαφέρον δεν υπάρχει όρεξη για συνέχεια. Άρα σοφά τα πράγματα είναι ρευστά. Αυτά λοιπόν είχε να σου πει μία ψυχή που ίσως έχασε σχεδόν όλες τις μάρκες του σε ένα μεγάλο στοίχημα. Αλλά θα συνεχίσει να ζει και να αναπνέει. Καληνύχτα άγνωστε μου.

je suis malade

1:16 Οι σταγόνες της βροχής...

Φωτογράφος Νίκος Οικονομόπουλος.

Ωραίο πράγμα η βροχή. Σε ταξιδεύει μέσω της γλυκιάς μελαγχολίας που σου προκαλεί όταν την βλέπεις να πέφτει άδοξα στους δρόμους των πόλεων, και όχι μόνο. Χιλιάδες στάλες, δάκρυα ίσως ανθρώπων μόνων μέσα σε διαμερίσματα απρόσωπων πόλεων που τρώνε σιγά σιγά την ψυχή μας. Αποσβολωμένοι μένουμε να χαζεύουμε μαριονέτες να κουνιούνται στην τηλεόραση άσκοπα ή μήπως με πλάνο? Ένα πλάνο σχεδιασμένο εναντίον μας. Όμως ποιος το βλέπει? Τα συναισθήματα? Που πήγαν αυτά? Τα παρέσυρε μαζί της η βροχή ή μήπως τα θάψαμε βαθιά μέσα μας? Μας καταντήσανε ίσως αλλά αυτό δεν μας κάνει λιγότερο υπευθύνους. «Μην αφήσετε κανέναν να σας πάρει την ανθρωπιά σας» άκουσα και πιο ταιριαστό πράγμα από αυτό δεν θα μπορούσε να γραφτεί. Ένας στίχος, μια ευχή για όλους εμάς που δείχνουμε παραδομένοι σε ότι συμβαίνει. Ας ξυπνήσουμε από τον λήθαργο μας και από το όνειρο μας. Ώρα να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο στις ζωές μας για το μέλλον μας. Όχι για να σώσουμε απλά το τομάρι μας αλλά για σώσουμε την ψυχή μας. Δύσκολο αλλά καμία προσπάθεια δεν σκότωσε ποτέ κανέναν. Τι έχουμε άλλωστε να χάσουμε? Δεν πρόκειται να βγάλω την ουρά μου έξω. Όλοι μαζί ας διώξουμε την μιζέρια, όσο μπορούμε, από την ψυχή μας, και ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε. Ας αγαπήσουμε και ας προχωρήσουμε για το καλύτερο με την ελπίδα στην ψυχή. Χαζά λόγια ή σοφίες? Δεν έχει νόημα. Το μόνο ξέρω και θα πω είναι ότι αν ξαναρχίσουμε να αισθανόμαστε και να αγαπάμε θα αλλάξουν πολλά σε αυτόν τον περίεργο και σκληρό κόσμο. Αντίο άγνωστε μου.

Ενός λεπτού playlist: part six.

Μία νέα playlist. Νέες μελωδίες και προσθήκη μερικών ορχηστρικών κομματιών. Απολαύστε.

by me.

Ξύλινα Σπαθιά - Χάρτινος Ουρανός

MichaelNyman – The Promise

Jason Walker– Echo

Wolfsheim –Kein Zuruck

Ron Pope –A Drop In The Ocean

IngridMichaelson – Are We There Yet?

Dj Shadow –Midnight In A Perfect World

YannTiersen – La Plage

The Cure –Lovesong

7:30: H Θεωρία του Θεάτρου.

Η ζωή είναι ένα θέατρο. Μια σκηνή ενός θεάτρου. Ο καθένας έχει τον ρολό του σε αυτή την παράσταση. Κανένας δεν μένει χωρίς ρόλο. Συνεχώς, καθημερινά φοράμε το προσωπείο της ζωής και παίζουμε το κομμάτι μας.  Η ιδία μας η καθημερινότητα είναι μια ξεχωριστή παράσταση. Εμείς επιλέγουμε ποιοι θα είναι οι πρωταγωνιστές  και ποιοι οι κομπάρσοι. Εμείς έχουμε το πάνω χέρι ή μάλλον έτσι νομίζουμε.. Μερικές φορές κάποιοι εξωτερικοί παράγοντες μας αναγκάζουν να βάλουμε κάποιους ανθρώπους στην ζωή μας. Χωρίς να τους επιλέξουμε. Τότε η σκηνοθεσία και η σκηνογραφία της ζωής μας αλλάζει και μας αναγκάζει να δημιουργήσουμε ένα νέο κεφάλαιο έτσι ώστε να συνεχιστεί αυτή η μεγάλη ιστορία. Αυτή είναι η ζωή μας. Μέχρι ένα σημείο πιστεύω πως μπορούμε να ελέγξουμε το cast καθώς και την  ζωή μας. Επιλογές έξαλλου καθορίζουν την ζωή ενός ανθρώπου. Όμως είναι πάντα κάλο να σκηνοθετείς εσύ την ζωή σου? Δεν είναι λίγο κουραστικό. Το σύμπαν εκεί έξω τι ρολό βαράει; Μερικές φορές πρέπει να αφήνουμε το σύμπαν να σκηνοθετεί για εμάς. Πολλές ευχάριστες εκπλήξεις μπορεί να φέρει αυτή η αλλαγή. Ευχάριστες ή δυσάρεστες. Εμείς όμως σαν επαγγελματίες ηθοποιοί πρέπει να μάθουμε να αλλάζουμε ρόλους έτσι ώστε να κερδίσουμε βραβεία και να προχωρήσουμε . Βραβεία της ζωής, ευτυχία και αγάπη. Όποιος δεν μπορεί να αλλάξει ρόλο το ίδιο το σύμπαν θα τον κάνει να αλλάξει ώστε να τον βοηθήσει να επιβιώσει. Αυτή πάνω κάτω είναι η θεωρία του θεάτρου. Η θεωρία του θεάτρου ή της ζωής ενός ανθρώπου όπως εμένα. Μπορεί να μην έχει απολυτή ισχύ αλλά εμένα με εκφράζει και με βοηθάει να δω τα πράγματα με άλλο μάτι. Καληνύχτα άγνωστε και σκέψου καλά αυτά που σου είπα.

ό,τι αγαπήσαμε θα μείνει ένα ατέλειωτο σαρδάμ....αξεδιάλυτο.

Υ.Γ :  Συγγνώμη για την καθυστέρηση. J

1:10 : Αγάπη στίς στιγμές.

Καλησπέρα. Μερικές φορές ζεις κάποια πράγματα χωρίς να τα έχεις υπολογίσει. Σαν μικρές ωρολογιακές βόμβες που έχει τοποθετήσει η ζωή και σου σκάνε σε ανύποπτο χρόνο. Έτσι έρχονται και τα άτομα στην ζωή μας. Αρχίζεις να δένεσαι. Αρχίζεις να δημιουργείς ένα δέσιμο μαζί τους και αρχίζεις να νιώθεις πράγματα. Είναι τόσο όμορφα αυτά που νιώθεις και ζεις που δεν σε νοιάζει το μετά. Καταλαβαίνεις για τι ακριβώς άτομα σου μιλώ. Αν κάτι το ζεις και το αγγίζεις και το φιλάς έστω και για λίγο μετά αισθάνεσαι πιο όμορφα. Αυτή είναι η άποψη μου. Όταν κάποιος άνθρωπος είναι έστω και για λίγο στην ζωή σου πρέπει να νιώθεις καλά για αυτό και όχι άσχημα. Γιατί ακόμα και αν τελειώσει αυτή η γνωριμία θα ξέρεις πως για λίγο ήταν στην αγκαλιά σου, ένιωθε το φιλί σου και σε ήθελε. Σε ήθελε τόσο και στο έδειχνε έμπρακτα.  Πιστεύω στην αγάπη. Η αγάπη είναι ατελείωτη. Έτσι πρέπει να είναι. Αγαπάς κάποιον άνθρωπο οπού και να είσαι. Ακόμα και αν φύγεις, εσύ θα ξέρεις πως αγαπάς αυτόν τον άνθρωπο. Ότι και αν γίνει θα τον αγαπάς. Η αγάπη δεν χάνεται.. Η επαφή λιγοστεύει αλλά η μνήμη μας πάντα θυμάται τι αγάπησε και πόσο. Επομένως, αν η αγάπη ήταν έντονη και όμορφη θα την θυμάσαι πάντα ότι και να κανείς, οπού και αν πας, όπως και αν επιλέξεις να ζήσεις. Αγάπες της ζωής, αναμνήσεις ενός μυαλού, κινητήριες δυνάμεις μιας ζωής. Μιας ζωής που έρχεται για λίγο και μετά κόβεται. Μην τρομάζεις. Έτσι γίνεται πάντα. Όπως ξαφνικά γεννιόμαστε, έτσι ξαφνικά φεύγουμε. Γι’αυτό πρέπει να αγαπάμε. Γιατί ότι υλικό και αν αφήσουμε πίσω τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει αυτή την αγάπη. Παραμιλάω? Ίσως. Ονειροπόλος? Πολύ, και περήφανος για αυτό. Άλλωστε το γνωρίζεις καλά. Καληνύχτα άγνωστε μου. Αγάπη να έχεις στην ζωή σου.

στερεότυπα μου, έτσι τ'όνομά μου δεν ξαν'άκουσα.

Ενός Λεπτού Playlist:part cinq.

Νέο Playlist. Απολαύστε.

Yuna - Come As You Are

Coldplay – Every TeardropIs A Waterfall

Skylar Grey - DanceWithout You 

Rammstein-Mein Herz Brennt

OtherLives - Black Tables 

Placebo –Twenty Years 

The BlackHeart Procession - A Cry For Love

StereoNova – To Ταξίδι Της Φάλαινας 

Wonderful - Rainbow Colors  

HollyConlan  - You Are Goodbye

18:17 : Φαντάσματα του παρελθόντος.

Περίεργα πλάσματα εμείς οι άνθρωποι. Εκεί που νομίζουμε ότι κλείνουμε μια ιστορία αυτή να ξεπήδα μπροστά σου. Ακριβώς μπροστά στα μάτια σου βρίσκεται αυτό για το όποιο έκλαψες τόσο πολύ. Κάπου είχα διαβάσει πως ο οργανισμός αντιδρά όταν βλέπει κάτι που ξέρει ότι θα του κάνει κακό η του είχε κάνει κακό στο παρελθόν. Άραγε αυτό συμβαίνει όταν βλέπουμε έναν τέτοιο άνθρωπο η είναι το συναίσθημα που έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην κάρδια? Απάντηση σε αυτό πιστεύω δεν θα καταφέρω να δώσω ποτέ. Είμαστε περίεργα πλάσματα θαρρώ. Εκτος από περίεργα και πεισματάρικα. Εκεί όμως που νομίζουμε πως το έχουμε ξεχάσει επανέρχεται. Το θέμα όμως είναι να μην ξανά κατρακυλήσεις στον ίδιο βούρκο που με μόχθο κατάφερες να βγεις. Γιατί πάλεψες σκληρά για να βγεις από εκεί. Είναι δύσκολο να ξεριζώσεις κάτι από μέσα σου από την στιγμή που το θεωρείς τμήμα σου και αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικότητας σου. Είναι πάντα δύσκολο και οδυνηρό όμως όσο όμορφη και αν είναι η αγάπη από την στιγμή που δεν είναι αμοιβαία παύει να είναι όμορφη. Γίνεται άσχημη και σκοτεινή. Τόσο σκοτεινή που πλέον δεν μπορείς να διακρίνεις από που είναι η έξοδος και έτσι άβουλα μένεις εκεί άπραγος και απλά κοιτάς. Το έχεις νιώσει το ξέρω. Όλοι μας. Όμως πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Αλλιώς δεν ζούμε.  Αυτά είχα να σου πω. Αντίο άγνωστε.

 come as you are.

16:42 : Ave Αγανακτισμένε.

Ζούμε περίεργες στιγμές. Το νιώθεις και το βλέπεις. Που θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση κανείς δεν ξέρει. Ξεχάσαμε τους ανθρώπους σε αυτό το καλοσχεδιασμένο σχέδιο. Μας ξεχάσαμε. Τώρα συναντιόμαστε στις πλατειές και χαιρετιόμαστε, και παλεύουμε και προσπαθούμε για το καλύτερο. Επιτέλους οι άνθρωποι ξαναγνωρίζονται εκεί έξω και όχι πίσω από μια ψυχρή οθόνη. Πίσω από έναν ψεύτικο κόσμο που βολεύει όλους μας. Αξίζει η όχι αυτός ο αγώνας των πλατειών? Δεν ξέρω. Πάντως δεν ξέρω για εσένα πάντως εγώ είχα καιρό να δω κόσμο μαζεμένο σε ένα μέρος, να ανταλλάσει απόψεις για ένα καλύτερο αύριο και μια καλύτερη ζωή. Ακόμα και αυτό είναι ένα βήμα προς το καλύτερο και το πιο ουσιαστικό. Διάλογος. Μονό μέσα από αυτόν θα βρεθεί μια λύση. Μονό μέσα από τον διάλογο και την κουβέντα. Δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος να σου μιλήσω για πολιτική. Έξαλλου δεν είμαι υποχρεωμένος και δεν είναι αυτή η επιδίωξη μου. Απλώς θέλω να σου πω πως το βήμα έγινε. Τώρα μένει όλοι να σηκωθούμε από τα σπίτια μας και να κάνουμε αυτό που πρέπει για ένα καλύτερο αύριο. Πιο δίκαιο και πιο ανθρώπινο. Καλή συνεχεία αγανακτισμένε.

that's me in the corner..

2:22 Όνειρο ή Πραγματικότητα?

Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα. Είδα ένα υπέροχο, πανέμορφο και φωτεινό όνειρο. Ζούσα σε μια κοινωνία χωρίς μίσος και διαχωριστικές γραμμές. Όλοι ζούσαν ευτυχισμένοι επειδή νοιάζονταν για τον άλλον. Έλεγαν ο ένας στον άλλον  σ’αγαπω, και το εννοούσαν. Ήταν τόσο όμορφα όλα. Το περίεργο σε εκείνη την όμορφη κοινωνία ήταν το κακό και ο εγωισμός. Όποιος ήταν εγωιστής και κακός ήταν στο περιθώριο και ζούσε στο σκοτάδι του μισούς. Ήταν ένα πραγματικό όνειρο. Μόλις ξύπνησα συνειδητοποίησα πως όλα ήταν ένα όνειρο και απογοητευτικά. Γιατί να πληγώνουμε ο ένας τον άλλον τόσο πολύ? Τι έχουμε να χωρίσουμε? Τον αέρα που αναπνέουμε ή την απέραντη γαλάζια θάλασσα? Απογοητευτικά αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα πως εάν η αλλαγή δεν είναι εσωτερική και αν δεν αρχίσει από έμενα ποτέ δεν θα καταφέρει να αλλάξει την συνολική εικόνα της κοινωνίας. Η επανάσταση πρέπει να είναι πρώτα εσωτερική. Επαναπροσδιόρισε τις αξίες και ζήσε με αγάπη. Γιατί μονό εκεί ο άνθρωπος βρίσκει την πραγματική του ανθρωπιά. Στην αγάπη.  Ξεσηκώσου Άγνωστε και άλλαξε αυτό που σε ενοχλεί. Μπορείς. Καληνύχτα και σκέψου το.

 My name is Billy
It's my birthday, you're invited to my party down the hall